Το Ούζο

Τ

ο Ούζο είναι αλκοολούχο ποτό Ελληνικής παρασκευής και ανήκει στην

κατηγορία τον λικέρ. Συνήθως είναι αρωματισμένο με γλυκάνισο ,

ευρέως γνωστό στην Ελλάδα ως το εθνικό ποτό.

                 

       Η ιστορία του ούζου δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρη , αλλά πολλοί ισχυρίζονται

ότι υπήρχε στην αρχαιότητα με την σημερινή του μορφή ή άλλη. Η παραγωγή του

στην Ελλάδα ξεκίνησε στα μέσα του 19 ου αι. και εντάθηκε μετά την ανεξαρτητο-

ποίησή της. Η αφθονία ποιοτικών , τοπικών πρώτων υλών , όπως η μεγάλη ποικιλία

αμπελιών , τα αρωματικά φυτά ( γλυκάνισο , μάραθο, μαστίχα, κ.α.) και το νερό ,

συντέλεσαν στην αναζήτηση και δημιουργία ενός ποιοτικού προϊόντος . Ως σημείο

παραγωγής αναφέρονται ο Τύρναβος και η Καλαμάτα, Κατά τα τέλη του 19^ου αι.

η παραγωγή του ούζου γνώρισε μεγάλη άνθιση στο Πλωμάρι της Λέσβου.

      Η διαδικασία απόσταξης του ούζου δεν έχει αλλάξει σημαντικά ανά τα χρόνια.

Στο παρελθόν το ούζο παρασκευαζόταν στο αποστακτήριο , με διπλή απόσταξη

Αποστάγματος σταφυλιών, που είχαν υποστεί ζύμωση. Στο απόσταγμα γινόταν

προσθήκη διάφορων αρωματικών υλών, με πιο διαδεδομένο το γλυκάνισο.

Ο καρπός του γλυκάνισου ξεχωριζόταν από τα κοτσάνια με τον παραδοσιακό

τρόπο, το λεγόμενο «δριμώνιασμα». Το 1932 οι παραγωγοί ούζου ανέπτυξαν τη

μέθοδο της απόσταξης σε χάλκινα αποστακτήρια, που εώς σήμερα θεωρείται η

πιο σωστή μέθοδος παραγωγής ούζου. Εκτός από την παραγωγή από πολτοποιη-

μένα σταφύλια,, το ούζο σήμερα παρασκευάζεται και από την απλή ανάμειξη

καθαρής αλκοόλης , ανηθόλης και νερού και μιας μικρής ποσότητας αιθέριων ελαίων.

Συνήθως, η αλκοόλη που περιέχει είναι 40% - 50% και η ανηθόλη εώς 0,15%. Το

Θόλωμα που παρατηρείται με την προσθήκη νερού στο ούζο οφείλετε στην αποβολή

της ανηθόλης.

Σύμφωνα με τον κανονισμό της ΕΟΚ (1567/1989) ένα προϊόν ονομάζεται «ούζο» όταν

αποτελείτε από τουλάχιστον 20% απόσταγμα και το υπόλοιπο αρωματισμένη αλκοόλη.

Το 1989 το προϊόν με την ονομασία «ούζο» κατοχυρώθηκε ως Ελληνικό και αναγνωρίστηκε

το αποκλειστικό δικαίωμα παραγωγής του στην Ελλάδα.

      Στην σύγχρονη πλέον Ελλάδα τα παραδοσιακά ουζερί υπάρχουν σε κάθε πόλη και χωριό. Το ούζο σερβίρεται συνήθως σε καραφάκια ( μικρά γυάλινα δοχεία ) και πίνεται

ΑΡΓΑ, σκέτο, με νερό ή και παγάκια. Συνοδεύεται πάντα από τους παραδοσιακούς ουζομεζέδες ,  δλδ ποικιλίες ψαριών      ( ΚΑΠΝΙΣΤΑ , ΑΛΙΠΑΣΤΑ, ΜΑΡΙΝΑΡΙΣΜΕΝΑ ) ,

οστρακοειδή, τα φρέσκα χόρτα και λαχανικά ( και τουρσί ), οι πίτες, τα τοπικά τυριά, ζυμωτό ψωμί ή τα παξιμαδάκια.

Σε συνδυασμό με την καλή παρέα και πολύ μεράκι ,

οι Έλληνες απολαμβάνουν το ουζάκι για ώρες.

πηγή: ouzo & mezes

( Παναγιώτη Αλεξόπουλου – Αναστασία Ζαρμπώνη )